T'estime, hui més que mai.
Tengo ganas de llorar. La verdad
es que no sé por qué sigo engañándome, intentando hacerme creer que es el
inicio del curso lo que me hace estar triste. Bueno, en realidad sí que lo sé:
no quiero admitirme que me sigues doliendo después de cómo has decidido actuar.
No quiero seguir fantaseando con que vuelves a mi vida y no sé por qué mi mente
se empeña en hacerme soñar despierta sabiendo que las cosas se torcieron
demasiado como para poder tener un final feliz. Realmente siento que nuestros
caminos no se van a cruzar nunca más, que no eres el tipo de persona que vuelve
después de un tiempo, aunque sea a hablar sobre lo que pasó, a pedir disculpas
o a dejar de hacer como si nunca hubiésemos importado la una en la vida de la
otra.
Tengo que aprender a dejar de
presionarme y de exigirme tanto. Pero si lo hago es porque lo único que quiero
es ser feliz y tener una estabilidad emocional en mi vida de una vez.
Es cierto que sería demasiado
utópico que hubiese superado al 100% todo lo que me ha pasado este año cuando
todo es tan reciente, cuando apenas han pasado 3 o 4 meses desde que todo se
alejó de cualquier camino que llevara a la paz. Y, de hecho, como llevo
diciendo un tiempo a todas esas personas nuevas que han llegado a mi vida y la
han iluminado y hecho más llevadera, estoy francamente fenomenal para todo lo
que llevo detrás.
Debo ser agradecida y voy a
empezar por agradecer el haber sido capaz de saborear la felicidad después de
tanto tiempo sumida en la más oscura depresión, por haber sido capaz de
disfrutar de un verano cuyos antecedentes lo anunciaban como el peor de lo que
llevo de vida, por haber sido capaz de seguir adelante después de haber
recibido varios de los golpes más duros de mi vida en uno de mis peores
momentos, si no el peor. Así que: a mi, Esther, moltíssimes gràcies per ser el meu millor suport, per estar
ahí sempre, per no haver-te rendit i haver sigut capaç de seguir a pesar de
totes les dificultats, que no han sigut poques. Si has arribat fins ací,
significa que eres capaç de fer front a qualsevol cosa que vinga en el futur.
Has pogut, pots i podràs. Comets errors com la resta de persones, però el més
important és que aprens d’ells i les teues intencions sempre són les millors,
les de ser millor i millorar el món que t’envolta. T’estime, hui més que mai.
Comentarios
Publicar un comentario