T'estime, hui més que mai.


Tengo ganas de llorar. La verdad es que no sé por qué sigo engañándome, intentando hacerme creer que es el inicio del curso lo que me hace estar triste. Bueno, en realidad sí que lo sé: no quiero admitirme que me sigues doliendo después de cómo has decidido actuar. No quiero seguir fantaseando con que vuelves a mi vida y no sé por qué mi mente se empeña en hacerme soñar despierta sabiendo que las cosas se torcieron demasiado como para poder tener un final feliz. Realmente siento que nuestros caminos no se van a cruzar nunca más, que no eres el tipo de persona que vuelve después de un tiempo, aunque sea a hablar sobre lo que pasó, a pedir disculpas o a dejar de hacer como si nunca hubiésemos importado la una en la vida de la otra.
Tengo que aprender a dejar de presionarme y de exigirme tanto. Pero si lo hago es porque lo único que quiero es ser feliz y tener una estabilidad emocional en mi vida de una vez.
Es cierto que sería demasiado utópico que hubiese superado al 100% todo lo que me ha pasado este año cuando todo es tan reciente, cuando apenas han pasado 3 o 4 meses desde que todo se alejó de cualquier camino que llevara a la paz. Y, de hecho, como llevo diciendo un tiempo a todas esas personas nuevas que han llegado a mi vida y la han iluminado y hecho más llevadera, estoy francamente fenomenal para todo lo que llevo detrás.
Debo ser agradecida y voy a empezar por agradecer el haber sido capaz de saborear la felicidad después de tanto tiempo sumida en la más oscura depresión, por haber sido capaz de disfrutar de un verano cuyos antecedentes lo anunciaban como el peor de lo que llevo de vida, por haber sido capaz de seguir adelante después de haber recibido varios de los golpes más duros de mi vida en uno de mis peores momentos, si no el peor. Así que: a mi, Esther, moltíssimes gràcies per ser el meu millor suport, per estar ahí sempre, per no haver-te rendit i haver sigut capaç de seguir a pesar de totes les dificultats, que no han sigut poques. Si has arribat fins ací, significa que eres capaç de fer front a qualsevol cosa que vinga en el futur. Has pogut, pots i podràs. Comets errors com la resta de persones, però el més important és que aprens d’ells i les teues intencions sempre són les millors, les de ser millor i millorar el món que t’envolta. T’estime, hui més que mai.


Comentarios

Entradas populares de este blog

Un callejón sin salida.

Un dia nou, un dia més, un dia com tots els anteriors.

Tindre fills hui en dia